Wel controle, geen agressie.

Taekwondo kan een behoorlijk offensieve vechtsport zijn. De Songahm stijl hecht echter sterker aan de persoonlijke ontwikkeling van de beoefenaar dan aan competitie of praktische superioriteit. Voor kinderen betekent dit dat de offensieve elementen grotendeels uit de training zijn gehaald. Het ontwikkelen en onder controle krijgen van lichaam en geest is het belangrijkste doel van de trainingen. Bovendien moet een kind eerst leren zichzelf te controleren alvorens hij veilig met medestudenten aan de offensievere aspecten van taekowndo kan werken. Verder leren de kinderen ook om zich te verdedigen, zowel fysiek als mentaal.

Fysieke zelfverdediging

Hierbij leren kinderen hoe lichaam en geest samenwerken in een fysiek bedreigende situatie. Je bevrijden uit verschilllende grepen, het verdedigen tegen (ontwijken van)  stoten en schoppen en de juiste vervolgacties automatisch (schreeuwen, rennen, bekende volwasssene opzoeken) uitvoeren, vallen in deze categorie.

De fysieke training zorgt voor een getraind lichaam. De oefeningen in de kinderlessen zijn speciaal geselecteerd om gelijkterijd leuk en leerzaam te zijn voor de leeftijdsgroep. Ze bevorderen het concentratievermogen, de motoriek, het evenwicht en de (oog-hand) coordinatie. dit alles in een context die niet gericht is op de toepassing van geweld maar op controle, omdat hiermee de geweldsspiraal juist vaak wordt doorbroken. 

Mentale zelfverdediging

Het weerstaan van groepsdruk, nee durven zeggen, zelfvertrouwen hebben, hoffelijk zijn, het uitkiezen van de juiste vrienden, doorzettingsvermogen, respect, zelfbeheersing. Al deze dingen (en veel meer) dragen bij aan de mentale zelfverdediging die een kind in deze dagen hard nodig kan hebben. Tijdens de lessen wordt aan al deze vaardigheden expliciet aandacht besteed.

Er wordt tijdens de trainingen op speelse wijze geoefend met concepten als beleefdheid, zelfbeheersing, discipline, respect, alerheid en het opvolgen en geven van commando's. De kinderen ontwikkelen op deze manier een gevoel van eigenwaarde en competentie. Hierdoor ontstaat een "ja-dat-kan-ik" instelling die een positieve uitwerking heeft op de training maar bovenal ook op het leven van het kind buiten de dohjang.